پنجشنبه 24 فروردین 1396 03:47 ب.ظ کامنت ()
همه ی ما یک عذرخواهی بزرگ به احساس خود بدهکاریم...

زمانی که برای نگه داشتن آدم های اشتباه پافشاری کردیم!

آن زمان که دروغ شنیدیم و سکوت کردیم...

جایی که باید میرفتیم اما ایستادیم!

چیزهایی که دیدیم ولی ندیده انگاشتیم!

از هیچ و پوچ رویا ساختیم و ذوق کردیم!!!

برای فرار از حقیقت لج کردیم و لج کردیم و لج کردیم...

خاموش کن فانوس وابستگی ات را...

گاهی چه اصرار بیهوده ایست اثبات دوست داشتنمان به آدم ها..!

معرفت های بیجایمان... مهربانی های الکی مان...

بها دادن های بیش از حدمان... تلاش های بی مورد برای حفظ رابطه هایمان..!

وقتی برای آدم های امروزی خوبی و بدی یکسان است؛

بیش از حد "حوا" بودن تاوان سنگینی دارد

وقتی آدم مقابلت "آدم" نیست!